ΟΜΑΔΑ+2η+ΙΣΤΟΡΙΑ

// **2η ΟΜΑΔΑ: ΙΣΤΟΡΙΑ** //

**ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤΩ** **I****ΤΑΛΙΑΣ**


 * Oι περιοχές Απουλία και Καλαβρία της Κάτω Ιταλίας μαζί με τη Σικελία είναι γνωστές στην Ιστορία με το όνομα Μεγάλη Ελλάδα (Magna Grecia). Οι πρώτοι Έλληνες που εγκαταστάθηκαν εκεί ήταν κυρίως δωρικής καταγωγής. Κατά τη Βυζαντινή εποχή, τον 9ο αιώνα (περίοδος εικονομαχίας) η Νότιος Ιταλία κατακλύστηκε από μοναχούς, οι οποίοι ίδρυσαν μοναστήρια, έκτισαν βυζαντινούς ναούς, που σώζονται μέχρι σήμερα.Τους αιώνες 11ον και 12ον έχουμε μεταναστευτικά ρεύματα από την Πελοπόννησο κυρίως, αλλά και από άλλα μέρη της Ελλάδος. Με την τουρκική υποδούλωση της Ελλάδος καθ’ όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας συνεχώς κατέφευγαν εκεί φυγάδες Έλληνες. Έτσι, ο ελληνισμός της Κάτω Ιταλίας κατόρθωσε να επιβιώσει και να ακμάζει εκεί χάρη στους συνεχείς εποικισμούς ελληνικών πληθυσμών που κατά καιρούς τον ενίσχυσαν.Από την εποχή της Αναγεννήσεως και στο εξής, βρίσκουμε αμιγή ελληνικά χωριά στην Απουλία και την Καλαβρία, που δημιουργήθηκαν και στηρίχτηκαν στην ύπαρξη πολύ παλαιοτέρων πυρήνων ελληνισμού. Αυτά τα χωριά με την πάροδο του χρόνου έγιναν δίγλωσσα και σήμερα μερικές μειονότητες μόνον ομιλούν ελληνικά, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, όπως π.χ. το χωριό Γαλλιτσιανό, όπου όλοι οι κάτοικοι ομιλούν ελληνική διάλεκτο.Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλος αυτός ο Ελληνικός κόσμος που εγκαταστάθηκε στην Κάτω Ιταλία κατά περιόδους από τους αρχαίους χρόνους μέχρι την εποχή της τουρκοκρατίας θα έφθανε μέχρι σήμερα καθαρά ελληνικός και στη γλώσσα και στη θρησκεία. Στο πέρασμα των αιώνων αναφέρονται πολλοί λόγοι που συνέβαλαν στην αλλοίωσή του.****Οι πρώτοι που αποίκησαν την Κάτω Ιταλία ήταν οι Ευβοείς, οι οποίοι με εκκίνηση τις Πιθηκούσσες (στο νησί Ίσχια) ίδρυσαν μια σειρά από πόλεις στην περιοχή. Δεύτερη πόλη που ίδρυσαν ήταν η Κύμη, σχεδόν απέναντι από την Ίσχια. Άποικοι από την Κύμη ίδρυσαν στην Σικελία την Ζάγκλη και στην απέναντι ακτή το Ρήγιο. Οι Ευβοείς ίδρυσαν ακόμα την πόλη Νάξο η οποία έγινε η βάση για την ίδρυση των πόλεων Λεοντίνοι, Ταυρομένιο και Κατάνη[2][4].**


 * Η ισχυρότερη αποικία της Σικέλίας ήταν οι Συρακούσες, αποικία των Κορινθίων τον 8ο αιώνα π.Χ. Την ίδια περίοδο περίπου άποικοι από την περιοχή της Αχαΐας ίδρυσαν τις πόλεις Σύβαρη και Κρότωνα στον κόλπο του Τάραντα αλλά και το Μεταπόντιο στην ίδια περιοχή. Στην ίδια περιοχή φυγάδες από την Σπάρτη ίδρυσαν τον Τάραντα που εξελίχθηκε σε μία από τις ισχυρότερες πόλεις της περιοχής. Άλλα ελληνικά κράτη που ίδρυσαν αποικίες στην Κάτω Ιταλία ήταν τα Μέγαρα που ίδρυσαν τα Μέγαρα Υβλαία και τον Σελινούντα, η Φώκαια ίδρυσε την Ελέα, οι Ρόδιοι που ίδρυσαν την Γέλα μαζί με Κρήτες και τη Μελιγουνίδα (Λιπάρα) μαζί με Κνιδίους, καθώς και οι Λοκροί που ίδρυσαν τους Επιζεφύριους Λοκρούς στην Σικελία[2].**


 * Πολλές αποικίες της περιοχής έγιναν με την σειρά τους μητροπόλεις για νέες αποικίες όπως οι Συρακούσσες που ίδρυσαν την πόλη Καμάρινα στα νότια της Σικελίας ή η Ζάγκλη που πρωτοστάτησε στην ίδρυση της αποικίας Ιμέρα. Επίσης η Νάξος όπως είδαμε παραπάνω συμμετείχε στην ίδρυση πολλών αποικιών ενώ η πολή Σύβαρη ίδρυσε την αποικία Ποσειδωνία στα βόρειά της. Η πόλη Γέλα που ήταν αποικία**


 * Ροδίων και Κρητικών ίδρυσε την πόλη του Ακράγαντα**


 * Ομάδα ιστορίας** **Γεροχρήστος Ιωάννης**


 * = Ελληνόφωνα Χωριά Κάτω Ιταλίας = ||  ||   ||   ||
 * Στο νοτιότερο άκρο της Απουλίας, στη χερσόνησο του Σαλέντο και ειδικότερα στο δρόμο που ενώνει το Lecce με το Otranto μπορεί κανείς να διαβάσει μια ταμπέλα που γράφει με μεγάλα γράμματα “__**Kalόs ίrtate**__” και μετά από κάτω __**Calimera**__. Το τοπίο είναι μεσογειακό: λευκοί ασβεστωμένοι τοίχοι, σπίτια με αυλές, στενά δρομάκια, γκριζοπράσινες ελιές, καταγάλανη θάλασσα. Μα πώς είναι δυνατόν; Όλα έχουν ελληνική όψη. Πράγματι, η Ελλάδα απέχει δύο βήματα, αλλά εδώ είμαστε στην Ιταλία ! Στην πραγματικότητα είμαστε στην Grecίa. Grecίa, τι είναι αυτό ; Λίγοι γνωρίζουν την ύπαρξη της ελληνόφωνης ζώνης στην καρδιά του Σαλέντο (Grecίa Salentina). Ο μύθος λέει ότι οι πρώτοι Έλληνες ήρθαν στο Σαλέντο μετά την πτώση της Τροίας, οδηγημένοι από το μυθικό βασιλιά της Κρήτης Ιδομενέα. Κατά τη διάρκεια της βυζαντινής περιόδου υπήρξε μια ισχυρή παρουσία Ελλήνων, η οποία παράκμασε με τον ερχομό των Νορμανδών. Τον 16ο αιώνα τα ελληνικά χωριά ήταν περισσότερα από είκοσι, ενώ στα τέλη του 1800 είχαν περιοριστεί σε δεκατρία ( ta dekatrίa chorίa ) μέχρι να καταλήξουν στα εννέα σημερινά χωριά, τα οποία είναι: η Καλημέρα, το Μαρτάνο, το Καστρινιάνο Ντέι Γρέτσι, το Κοριλιάνο, το Μαρτινιάνο, το Μελπινιάνο, το Σολέτο, η Στερνατία και το Τζολίνο. Δεν υπάρχουν ιστορικά δεδομένα αρκετά που θα μας βοηθούσαν να καθορίσουμε πότε ακριβώς και από πού ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν στα μέρη αυτά οι σημερινοί Ελληνόφωνοι. Οι αρχαίοι ιστορικοί μιλούν για τις αποικίες που ίδρυσαν οι Έλληνες αρχίζοντας από τον 8ο π.Χ. αιώνα στα παράλια της Μεσημβρινής Ιταλίας και της Σικελίας ( Μεγάλη Ελλάδα ), εκεί ακριβώς όπου και σήμερα ακμάζουν οι σύγχρονες ιταλικές πόλεις που φέρουν ελληνικά ονόματα: Οτράντο, Τάραντας, Σύβαρις κ.α. Για συνοικισμούς στον εσωτερικό χώρο δε γίνεται λόγος, όμως είναι ευνόητο ότι αποικίες τόσο ακμαίες δε θα άφηναν ανεκμετάλλευτη γη με το να περιοριστούν στο εμπόριο, αλλά θα είχαν απλώσει βαθιά τις ρίζες τους στην ενδοχώρα. Υπάρχουν στοιχεία ότι ήδη από τους πρώτους χρόνους της ρωμαϊκής κυριαρχίας έγιναν μετακινήσεις πληθυσμών. Επίσης, στη μετακίνηση των πληθυσμών στα μέρη αυτά συνέβαλαν, κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, οι συχνές επιδρομές των Σαρακηνών-πειρατών, των οποίων η μνήμη διατηρείται έντονα στις λαϊκές παραδόσεις των Ελληνοφώνων. Τα χωριά αυτά βρίσκονται σε μια εύφορη πεδιάδα γεμάτη με αμπέλια, οπωροφόρα και φυτείες καπνού, μικρές βιομηχανίες επεξεργασίας ξύλου, κάρβουνου και οικοδομικών υλικών. Καλό συγκοινωνιακό δίκτυο συνδέει τα ελληνόφωνα χωριά μεταξύ τους, καθώς και με τις μεγαλύτερες πόλεις . Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργήσουν ευνοϊκές συνθήκες διαβίωσης και ένα βιοτικό επίπεδο αρκετά υψηλό για τους 40.000 κατοίκους. == Ομάδα Ιστορίας ==
 * Στο νοτιότερο άκρο της Απουλίας, στη χερσόνησο του Σαλέντο και ειδικότερα στο δρόμο που ενώνει το Lecce με το Otranto μπορεί κανείς να διαβάσει μια ταμπέλα που γράφει με μεγάλα γράμματα “__**Kalόs ίrtate**__” και μετά από κάτω __**Calimera**__. Το τοπίο είναι μεσογειακό: λευκοί ασβεστωμένοι τοίχοι, σπίτια με αυλές, στενά δρομάκια, γκριζοπράσινες ελιές, καταγάλανη θάλασσα. Μα πώς είναι δυνατόν; Όλα έχουν ελληνική όψη. Πράγματι, η Ελλάδα απέχει δύο βήματα, αλλά εδώ είμαστε στην Ιταλία ! Στην πραγματικότητα είμαστε στην Grecίa. Grecίa, τι είναι αυτό ; Λίγοι γνωρίζουν την ύπαρξη της ελληνόφωνης ζώνης στην καρδιά του Σαλέντο (Grecίa Salentina). Ο μύθος λέει ότι οι πρώτοι Έλληνες ήρθαν στο Σαλέντο μετά την πτώση της Τροίας, οδηγημένοι από το μυθικό βασιλιά της Κρήτης Ιδομενέα. Κατά τη διάρκεια της βυζαντινής περιόδου υπήρξε μια ισχυρή παρουσία Ελλήνων, η οποία παράκμασε με τον ερχομό των Νορμανδών. Τον 16ο αιώνα τα ελληνικά χωριά ήταν περισσότερα από είκοσι, ενώ στα τέλη του 1800 είχαν περιοριστεί σε δεκατρία ( ta dekatrίa chorίa ) μέχρι να καταλήξουν στα εννέα σημερινά χωριά, τα οποία είναι: η Καλημέρα, το Μαρτάνο, το Καστρινιάνο Ντέι Γρέτσι, το Κοριλιάνο, το Μαρτινιάνο, το Μελπινιάνο, το Σολέτο, η Στερνατία και το Τζολίνο. Δεν υπάρχουν ιστορικά δεδομένα αρκετά που θα μας βοηθούσαν να καθορίσουμε πότε ακριβώς και από πού ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν στα μέρη αυτά οι σημερινοί Ελληνόφωνοι. Οι αρχαίοι ιστορικοί μιλούν για τις αποικίες που ίδρυσαν οι Έλληνες αρχίζοντας από τον 8ο π.Χ. αιώνα στα παράλια της Μεσημβρινής Ιταλίας και της Σικελίας ( Μεγάλη Ελλάδα ), εκεί ακριβώς όπου και σήμερα ακμάζουν οι σύγχρονες ιταλικές πόλεις που φέρουν ελληνικά ονόματα: Οτράντο, Τάραντας, Σύβαρις κ.α. Για συνοικισμούς στον εσωτερικό χώρο δε γίνεται λόγος, όμως είναι ευνόητο ότι αποικίες τόσο ακμαίες δε θα άφηναν ανεκμετάλλευτη γη με το να περιοριστούν στο εμπόριο, αλλά θα είχαν απλώσει βαθιά τις ρίζες τους στην ενδοχώρα. Υπάρχουν στοιχεία ότι ήδη από τους πρώτους χρόνους της ρωμαϊκής κυριαρχίας έγιναν μετακινήσεις πληθυσμών. Επίσης, στη μετακίνηση των πληθυσμών στα μέρη αυτά συνέβαλαν, κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, οι συχνές επιδρομές των Σαρακηνών-πειρατών, των οποίων η μνήμη διατηρείται έντονα στις λαϊκές παραδόσεις των Ελληνοφώνων. Τα χωριά αυτά βρίσκονται σε μια εύφορη πεδιάδα γεμάτη με αμπέλια, οπωροφόρα και φυτείες καπνού, μικρές βιομηχανίες επεξεργασίας ξύλου, κάρβουνου και οικοδομικών υλικών. Καλό συγκοινωνιακό δίκτυο συνδέει τα ελληνόφωνα χωριά μεταξύ τους, καθώς και με τις μεγαλύτερες πόλεις . Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργήσουν ευνοϊκές συνθήκες διαβίωσης και ένα βιοτικό επίπεδο αρκετά υψηλό για τους 40.000 κατοίκους. == Ομάδα Ιστορίας ==

Βάνη Κούρου
||  ||   ||